Bir Pazarlama Müdüründen Sembollerin Peşine: Benim Arayış Hikâyem
Güncelleme tarihi: 25 Eki

Yıllarca masamda satış raporları vardı. Bayi bayi, bölge bölge, ay ay.
Bugün masamda bir pergel var.
Arada çok şey değişti. Değişmeyen tek şey, ikisine de aynı soruyla bakmam:
"Burada benim henüz görmediğim ne var?"
Bu yazı, o sorunun beni nereye götürdüğünün hikâyesi.
Sayıların arasında geçen yıllar
İstatistik okudum. Ardından 18 yılı aşkın süre kurumsal pazarlamada çalıştım. Ürün müdürlüğünden pazarlama müdürlüğüne uzanan o yıllar boyunca markalar, bayiler, bütçeler, satış hedefleri ve raporlarla yaşadım.
Bir şirkete katıldığımda henüz fabrika yoktu. Ürün raflara gelmeden marka iletişimi başladı, çünkü önce ikna edilmesi gereken kişi son kullanıcı değil, ürünü satacak toptancıydı. Bir başka şirkette yüzlerce bayiden gelen dağınık veriyi anlamlı bir resme dönüştürmeye çalıştım.
O yıllarda en çok şunu öğrendim: Veri kendi kendine konuşmaz. Birinin ona soru sorması gerekir.
Raporun ortasında bir rakam diğerlerinden farklı davrandığında içimde bir merak uyanırdı. Bu bir tesadüf mü, yoksa bir desenin ilk izi mi?
Bugün sembollere de aynı merakla bakıyorum. O zaman bunu bilmiyordum tabii.
2010: Planlamadığım Bir Kırılma
2010'da, yıllardır içinde olduğum kurumsal hayat beklemediğim bir şekilde kesildi. İşten çıkarıldım.
Bugün bunu tek cümlede yazmak kolay. O gün hiç kolay değildi. Kaybettiğim yalnız bir iş değildi. Yıllar içinde kurduğum profesyonel kimliğin önemli bir parçası da bir anda elimden alınmış gibiydi.
İnsan fark etmeden kendini yaptığı işle o kadar özdeşleştiriyor ki, iş ortadan kalkınca geriye tek bir soru kalıyor:
"Peki ben şimdi kimim?"
Gerçek arayışım o soruyla başladı.
Gündüz bütçeler, akşam kitaplar
Kısa süre sonra yeniden kurumsal hayattaydım. Yeni şirketler, yeni hedefler, yeni ekipler. Dışarıdan bakan biri hiçbir şeyin değişmediğini düşünebilirdi.
Ama içeride bir kapı açılmıştı. Gündüzleri bütçe toplantılarındaydım, akşamları okuyordum. Reiki, meditasyon, bilinçaltı çalışmaları, olumlamalar… Bir yöntemden diğerine geçerken hazır bir cevap aramıyordum. Hep aynı sorunun peşindeydim:
"İnsan neden aynı şeyleri tekrar tekrar yaşıyor? Ve bunu fark ettiğinde gerçekten başka türlü davranabilir mi?"
Bu da aslında bir istatistikçi sorusu. Bir desen görüyorsun. Sonra tekrarını görüyorsun. Sonra ikisi arasında bir ilişki olup olmadığına bakıyorsun.
Sayılara bakan yanımla sembolleri araştıran yanım, sandığım kadar birbirinden uzak değilmiş.
Sayılar yeniden karşıma çıktı
Sayılar hayatımdan hiç çıkmamıştı. Önce istatistikteydiler, sonra şirket raporlarında. Yıllar sonra numerolojide ve Kader Matrisi'nde yeniden karşıma çıktılar.
Ama bu kez onlara baktığım yer değişmişti. Bir sayıdan geleceği söylemesini beklemiyordum. Şunu merak ediyordum: İnsanlık neden bazı sayılara binlerce yıldır anlam yüklüyor? Neden 3, neden 7, neden 22? Bir sayı ne zaman matematiksel bir değer olmaktan çıkıp bir sembole dönüşüyor?
Kader Matrisi'ni ilk gördüğümde hemen benimsemedim. Neden 22 enerji, neden bu geometri, Tarot'un 22 Büyük Arkana'sıyla ilişkisi ne? Mantığını anlamadan kabul etmek istemedim. Yöntemin kurucusu Natalia Ladini'den doğrudan eğitim aldığımda pek çok parça yerine oturdu.
Bugün Kader Matrisi'ne "başına şu gelecek" diyen bir harita olarak bakmıyorum. "Burada hangi tema üzerine düşünmek isteyebilirsin?" diye soru açan sembolik bir dil olarak bakıyorum. Bir sayının insanı tanımlamasını değil, ona kendisi hakkında yeni bir soru sordurmasını önemsiyorum.
2019: Artık kendi adıma
2019'da yeniden işten ayrıldım.
İlk seferinde bu beni yıkmıştı. Bu kez farklı bir şey hissettim. Çünkü 2010'da sorduğum "Ben kimim?" sorusunun cevabını yıllar içinde biriktirmiştim. Giden yine bir unvandı. Ama bu kez altında ne olduğunu biliyordum.
İlk ayrılık bana aramayı öğretmişti. İkincisi şunu dedirtti:
"Artık kendi adıma."
Bugün yaptığım her şey o ikinci ayrılığın ardından başladı. Geriye dönüp bakınca ikisinin de bir kapı olduğunu görüyorum. Biri arayışın kapısı, diğeri kendi işimin.
Bunun önceden yazılmış bir kader olduğunu söyleyemem. Ama şunu söyleyebilirim: Bir olayın önceden yazılmış olduğuna inanmak başka, yaşadığın bir olayın anlamını yıllar sonra keşfetmek başka. Ben ikincisiyle ilgileniyorum.
2023: Sorunun kendisi değişti
2023'te hayatımda çok büyük bir kayıp yaşadım. Yasın insana ne yapacağını önceden bilmek mümkün değil. Benim için dünyaya bakışımın değiştiği dönemlerden biri oldu.
"Hayat neden böyle?" diye sormayı bıraktım. Yerine şunu sormaya başladım: "Hayat bu kadar değişkense, ben bugün neyi gerçekten önemli buluyorum?"
Kutsal geometriyle ilişkim de o dönem başka bir yere geçti. Şekiller bana döngü, bütünlük, merkez, bağlantı, başlangıç ve bitiş üzerine düşünmenin başka bir dilini sundu. Bir çember artık yalnızca çember değildi. Bir merkezden çıkıyor, kendi çevresini oluşturuyor ve başladığı yere dönüyordu.
Bazen insan yaşadığını bir cümleyle anlatamıyor. Ama bir şekil, düşünmek için başka bir alan açabiliyor.
Çizmek: Sonucu değil, oluşumu görmek
Bütün bu araştırmaların içinde beni en çok durduran şey çizmek oldu.
Bir sembole bakmakla onu çizmek aynı şey değil. Yaşam Çiçeği'ne baktığında tamamlanmış deseni görürsün. Eline pergeli aldığında süreç değişir. Önce bir nokta. Sonra bir çember. Sonra ikinci merkez, bir kesişim, bir çember daha. Desen yavaş yavaş ortaya çıkar.
Orada sonucu değil, oluşumu görmeye başlarsın.

Hayatımı da uzun süre yalnız sonuçlarından anlamaya çalışmışım: başarı, işten çıkarılma, yeni iş, kayıp, yeni başlangıç. Bugün başka sorular soruyorum. Bu desen nasıl oluştu? Hangi seçim diğerini doğurdu? Hangi kırılma yeni bir merkez kurdu? Hangi tekrar artık görünür hâle geldi?
"Çizerek hatırlıyoruz" dediğimde biraz da bunu anlatıyorum. Çizdiğimiz yalnız geometrik şekiller değil. Kendi bakışımız da yeniden şekilleniyor.
Şimdi geriye bakınca şunu görüyorum: Raporlarda yaptığım şeyle pergelle yaptığım şey aynıymış. Dağınık olanı bir araya getiriyorum, deseni görüyorum, onu çalışabilecek bir forma dönüştürüyorum.

Bugün bu merakı ne için kullanıyorum?
Uzun yıllar bu merakı yalnız kendim için taşıdım. Bugün onu, yıllarca biriktirdiği deneyimin değerini görmekte, onu fiyatlamakta ve karşılığını istemekte duraksayan kadınlar için kullanıyorum.
2020'den bu yana 1.000'i aşkın kadın programlarıma katıldı. En sık gördüğüm şey şu oldu: Eksik olan bilgi değil. Eksik olan, o bilgiyi tek bir hatta toplayacak bakış.
Önce özünü görmek. Sonra ona bir form vermek. Sonra onu seni yormadan taşıyan bir düzene çevirmek. "Akort" dediğim şey bu: İçerideki yön ile dışarıdaki hayatın birbirini taşımaya başlaması.
İnsanın yeni biri olmasına değil, zaten olduğu kişiyi daha bilinçli yaşamasına inanıyorum.
Bu blogda sana "Gerçek budur" demeyeceğim. "Ben bunun peşine düştüm, bak ne buldum" diyeceğim.
Kendi desenini merak ediyorsan küçük bir yerden başlayabilirsin:



Yorumlar